Dziennik Atelier

JESIEŃ. Kiedy ziemia zamienia liście W KLEJNOTY

O sztuce zatrzymania, przemijaniu i świetle, które nieustannie się odradza.

Obraz z kolekcji CREATIO LUCIS : IGNIS VITAE. Malarstwo abstrakcyjne Beata Wisniewska Kowalewska / Atelier BWK

Dziś spędzam dzień na leżance, obok kominka.

Przede mną duże okna jadalni, a za nimi moja ukochana jesień.

Nie potrzebuję dziś niczego więcej.

Patrzę.

Rano niebo było ciężkie od chmur, drobny deszcz osiadał na liściach, a świat wydawał się nieco przygaszony. Po południu wszystko się zmieniło.

Niebo rozświetliło się błękitem, wyszło słońce, a jego promienie zaczęły igrać z koronami drzew. Liście, poruszane delikatnym wiatrem, migoczą w świetle i opadają powoli, jeden po drugim, niczym płatki śniegu.

Mogłabym patrzeć na ten spektakl godzinami.

I patrzę.

Nie zawsze jednak potrafiłam tak żyć.

Sztuki zatrzymania uczyłam się długo.

Siedem lat temu podjęłam decyzję, która zmieniła kierunek mojego życia.

Nie wiedziałam, co przyniesie przyszłość.

Nie miałam gotowego planu ani pewności, że wszystko ułoży się tak, jak sobie wyobrażam. Wiedziałam jedynie, czego już nie chcę.

Chciałam żyć inaczej. Bardziej świadomie.

W zgodzie ze sobą.

Nie odkładać życia na później.

Przez kolejne miesiące uczyłam się rzeczy pozornie najprostszej: być.

Nie wypełniać każdej chwili działaniem, nie odczuwać potrzeby ciągłego podążania, nie traktować ciszy jako pustki, którą trzeba czymś zapełnić.

Uczyłam się patrzeć.

Na zmieniające się światło.

Na ogród.

Na poranne mgły.

Na krople deszczu zatrzymane na szybie.

Na niebo, które potrafi w ciągu jednego dnia opowiedzieć więcej niż niejeden człowiek przez wiele godzin.

Dziś wiem, że uważność nie zawsze przychodzi sama.

Czasami trzeba ją w sobie cierpliwie odbudować.

Jesień jest moją ukochaną porą roku.

Kocham ją całą duszą, nieopisanie.

To właśnie jesienią liście zamieniają się w najpiękniejsze klejnoty ziemi.

Zieleń powoli ustępuje miejsca milionom odcieni złota, żółci, pomarańczy, czerwieni, bordo i brązu. Każde drzewo przechodzi własną przemianę.

Każda gałąź opowiada inną historię.

Jest w tym coś majestatycznego.

Coś, co trudno opisać słowami.

Czasami myślę, że kiedy Bóg tworzył pory roku i dodawał każdej z nich szczyptę magii, przy jesieni musiał otworzyć cały worek… 

A może po prostu ukochał ją równie mocno jak ja.

Jest w niej bowiem niezwykła prawda.

Piękno nie zawsze polega na trwaniu w niezmienionej postaci.

Czasami najpiękniejsze rzeczy dzieją się właśnie wtedy, gdy coś się zmienia.

Liść nie staje się mniej piękny dlatego, że zmienia kolor.

Nie traci swojej wartości, kiedy odłącza się od gałęzi. Przechodzi swój naturalny proces, wpisany w rytm stworzenia.

I może jest w tym również pewna lekcja dla nas.

Nie każda zmiana jest utratą.

Nie każde odejście oznacza koniec.

Nie wszystko, co przestaje wyglądać tak jak dawniej, przestaje być piękne.

Kiedy natura staje się malarstwem...

Barwy jesieni od dawna towarzyszą mojej drodze malarskiej.

Patrząc dziś na drzewa za oknem, widzę kolory, które tak dobrze znam z własnych płócien. Głębokie czerwienie, rozświetlone pomarańcze, złoto, purpurę, fiolety, subtelne przejścia światła i cienia.

Myślę o kolekcji CREATIO LUCIS.

NEBULA MATER Mgławica matka obraz abstrakcyjny z kolekcji Creatio Lucis Beata Wisniewska Kowalewska
NEBULA MATER obraz z kolekcji Creatio Lucis

O obrazach, w których kolor nie jest jedynie kolorem, a światło nie jest tylko efektem wizualnym.

O procesach, które prowadzą od ukrytego początku ku narodzinom, od pierwszej kropli ku życiu, od ciemności ku rozświetleniu.

UTERUS. GUTTA PRIMORDIA. SOL NASCENS. IGNIS VITAE. NEBULA MATER…

Każdy z tych obrazów jest osobnym spotkaniem z kolorem, materią i światłem. Każdy niesie własną opowieść o stawaniu się.

Nigdy nie myślałam o jesieni wyłącznie jako o porze przemijania.

Widzę w niej również niezwykłą pełnię życia.

Intensywność, której nie znajdziemy w żadnej innej porze roku.

Jakby natura, zanim odpocznie, chciała jeszcze raz pokazać nam całe bogactwo swojego piękna.

Może właśnie dlatego te barwy są mi tak bliskie.

Nie maluję jesieni.

Nie próbuję odtwarzać jej na płótnie.

Ale jej światło, jej głębia i nieustanna przemiana od dawna są częścią mojego malarskiego języka.

Czasami mam wrażenie, że natura maluje pierwsza, a ja jedynie próbuję odpowiedzieć na to, co zobaczyłam i poczułam.

Dziś nie mam potrzeby niczego przyspieszać.

Nie muszę zatrzymywać opadających liści ani zatrzymywać słońca na niebie. Nie muszę wiedzieć, jaka będzie pogoda jutro.

Wystarczy mi ta chwila.

Ten błękit za oknem.

Rozświetlone korony drzew.

Ciepło kominka.

Cisza, która nie jest pustką, lecz przestrzenią.

Siedem lat temu postanowiłam żyć inaczej, nie wiedząc, dokąd zaprowadzi mnie ta droga.

Dziś wiem, że jedną z najcenniejszych rzeczy, których się na niej nauczyłam, jest umiejętność dostrzegania piękna bez potrzeby jego posiadania.

Bycia świadkiem czegoś niezwykłego, bez konieczności ingerowania w jego przebieg.

Może właśnie na tym polega jedna z najpiękniejszych form wdzięczności.

Na tym, by czasami po prostu spojrzeć przez okno i poczuć, że życie dzieje się właśnie teraz.

A jesień?

Jesień przypomina mi o tym każdego dnia.

Nie wszystko, co opada, ginie. 

Nie wszystko, co przemija, traci swoje piękno. 

A światło… światło zawsze odnajduje swoją drogę.

Z wdzięcznością za ten dzień, za te kolory, za światło i za wszystkie małe cuda, których nie trzeba szukać daleko.

Wystarczy nauczyć się patrzeć.

Nie wołam Cię.

Po prostu jestem.

Zostawiam barwny ślad… aby coś w Tobie odnalazło drogę.

Beata | Malarstwo haptyczne Atelier BWK

Beata Wisniewska Kowalewska

Dzieła, o których mowa